EKMEK
Sana bir değil, onbinlerce yaram var
Göğsümdeki kafese sığmayacak kadar
Sana her gün yeniden doğan çocuğum var
Yeryüzünde doyacak ve ölecek kadar
Fakat yetmiyor herkese ekmek
Birine az, birine çok vermek
Gel gör ki, yetmiyor emek
Afrikalı günler geçiriyoruz seninle
Ana sütünden mahrum bırakılmış çocuklar
Yine em çocuğum, sen hayatı emzir çocuğum
Ki yetsin herkese ekmek
Emektir çünkü sevmek
Gül Gün
Yanlis Saksida Cicek
Yaşamın tam ortasında. Köşelerden geldi, ama hiç dönmek istemedi köşeleri. O kadar sıkışıp kaldı ki orada, nefesi kesildi. Ortada durmak ise rahatlıktı, ama bir boşluğu vardı sanki…
Ortada, öylece sağı solu belirsiz bir yerde yağmur damlaları gözlerinden aşağıya akıyordu. Karı içiyor, çölü yiyordu bir çocuk. „Abla bir sigaran varmı?“ diye sorusu yüreğine saplanıyordu. Her hecesi bir okdu sanki: „Ab-la bi si ga ran var mı?“ Cebinden bir tütün paketi çıkardı ve titreyen elleriyle sigara kağıdının arasına sardı tütünü ve öperek kapattı kağıt uçlarını birbiriyle.
Eğildi yere çocuğun gözlerine bakarak. İçine umut koymak isterdim, ciğerlerine Çekesin, diye düşündü içinden ve sigarayı uzattı kestane gözlü çocuğa. Korna sesleri arasından koşarak gitti çiçek çocuk.
Yanlış saksıda yetişen çiçek , solan sararan göğüs yapraklarıyla bir malboro reklamı asılı duvarın önünden geçti. Çiçeğin peşinden gitti kadın ama çiçek gitmişti , kaybolmuştu korna sesleri arasından.
Kadın durdu afişin önünde ve bir not yazdi afişe: Çiçek solduran, yaprak sarartan Amerika!
Saksımızdan çiçeğimizi alıp sarartanlar vardı.
Yine kaldı ortada, elleri cebinde. Ve ellerinde kutusuyla gezen bir çiçek daha geldi yanına.
Neden hep solan sararan çiçek çocuklar ona gelir, diye sordu kendisine. Analığınımı görüyorlardı yoksa? „Boyayalımmı abla?“ Kadın kaldırdı ayağının birini, çiçek eğildi önüne ve boyamaya başladı.
Kadın hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı: „Çiçekler ayak altında, kurtaran yokmu?”
Boyacı çocuk anlamadı kadını: „Ne bağırıyorsun abla?“ dedi. İstedi ki, ayakkabıları değil, çocuğun yüreği parlasın.
Yürüdü küçük adımlarla ama kalp atışlarının hızıyla ilerledi. Nereye gideceği belliydi, nereden geldiğini ise unutmuştu, unutmak istiyordu. Ama nereye gitse kendini de götürecekti. Çiçek toplamaktı derdi.
Dağlarda kır çiçeklerinin ellerine silah veriyordu birileri, şehirde vazoda çiçekler soluyordu.
Bütün çiçekleri toplamak , su vermek istedi, ama gözyası yetmiyordu çiçekleri sulamaya.
Sonra akşam üstü yaşadığı o dört duvarın ortasına geldi. Işıklar sönmüştü. Karanlık bir odadaydı ve elektrikler kesilmişti. Işıkları söndürülmüştü. Şimdi çiçeği susuz ve ışıksız kalmıştı.
Karartıyorlar günlerimizi, solduruyorlar çiçeklerimizi. Kendi saksılarına alıyorlar, köklerinden kopararak
Dünyayi anlamak yetmez, onu degistirmek gerekir.
Karl Marx
Bir yılan yatıyor aramzda
Kuyruğu ne sana, ne bana değiyor
Orada öylece, sakın sessiz
Yoldaşmı, düşmanımıbilinmez
sanki değecekmiş gibi bize
Çıkarmış dilini gülümsüyor hatta
Sevgi ile bir dokunuşamı hasret yoksa
Sen de bizdenmisin yoksa
Sen gel yeter ki, seni de severiz biz
Yüreğimizin yolları kuyruğundan daha uzun.
Gül Gün
Korku Korkaktır!
Umutla Yürü şiirimizde umuda yürümekten bahsetmiştik. Onbinlerce çocuğun bizimle koştuğunu söylemiştik. Şimdi on bin değil, bir milyon çocuk bizimle yürüyeceğine olan inancımız bir kez daha arttı. Korkunun üzerine doğru koşuyorlar.
Bu kez bağırıyorlar seslerinin çıkabildiği kadar. Bas bas bağırıyorlar şimdi. Korkuya gülüyorlar, çünkü bu bir kandirmaca. Bir aldatmaca bu. Korkulacak birşey yoktur.
Hiç kimse yaşadıklarından aldığı derslerle hava atmasın bu çocuklara. Çünkü onlar yaşamın ta kendisi. Katilmi korkaktır, yoksa kurbanmı? Konrad Lorenz der ki; işkence yapanlar, insanlarin gözlerine bakabilselerdi, vaz geçerlerdi.
Bir bakabilselerdi gözlerimize, bir dokunabilselerdi beynimize keşke….Ama korkuyorlar beynimizden, umudumuzdan korkuyorlar. Kendi yarattıkları korkudan korkuyorlar.
Kim esir şimdi? Kim özgür? Özgür olan bizleriz, çünkü biz varlıklara şahitlik yapiyoruz, aydınlığa selam veriyoruz. Karanlık odaya kapatmak isteyenler bizi, önce kendileri o odaya girip ışığı söndürmeliler.
Tanrı- İnsan kendi gücünün bir kez daha farkına vardı ve güldü. Korkuyu yaratan tanrı, güldü kendi kuluna. „Benim yarattığım benim sesimi kesiyormus.“ dedi.
Bizim adımız umut. Korkunun hem anası hem düsmanıyız biz. Yeryüzünün korkudan kurtuluşu bizim elimizde. Türkiye halkının kurtulusu ancak umuda yürüyerek olur.
Bizler insanlik için, devrim icin varolan komünistleriz. İnsanın hakkını korkuya yedirmeyen, ona bir çicek gibi bakanlardanız.
Karanlık bir odaya kapatmak isteseler de, nafile! Biz ışığımızı devrim ateşinden alırız.
Sesimiz sesinize haykırış olsun ve devrim önderleri, kahramanları yolumuza ışık tutsun.
Devrimci Gündem